Mnhmosyno Εκτύπωση E-mail

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Οι έρωτες πού πέθαναν προτού να ζήσουν

μοιάζουν με γεύση μιας άγνωστης κοκέττας το κραγιόν.

Στη συγνεφόσκεπη δροσιά τοΰ Τρυγητή

θα' θελα να τους ζωγραφίσω, πριν να δύσουν,

μ’ ένα κλειδί του σολ- μα κείνοι σβυούνται στο χαρτί,

ίσκιοι μπαλλάντας πένθιμης του Φρανσουά Βιγιόν...

6-9-1993

ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ

Στο απ’ τον άνεμο γυμνό, αστεφάνωτο κλαρί

πού από φύλλα ορφάνεψε

και μες στην ερημιά

σε τίποτα δεν έχει να προσμένει,

φωλιάζεις πλουμιστή και κελαϊδάς

σαν Έρωτα φωνούλα πλανταγμένη,

άλλ' ο άσπλαχνος, θα σ' εύρει, ο βοριάς...

Στο πέπλο της ή παγωνιά

θα σε τυλίξει, θα σε ζώσει...

Κι ή αγκαλιά της,

σα φθινοπώρου φύλλο μέσα στη βροχή,

ωσάν βουβή μία νυχτωδία της Εκάβης,

θα σε μαργώσει, μακριά,

σε παγετούς πού δε γλυκαίνει ο μπάτης.

Και ή δική μου άητοφωλιά,

ψηλά χτισμένη,

δέρνεται απ’ του χιονιά τον κρύο ανασασμό

και μάταια λιαχτίδας χάδι περιμένει.


Θάνατος ή σιωπή της στο κενό-

θάνατος της νυχτιάς ή έσθήτα·

θάνατος και ο ύπνος μέσ' στη χειμωνιά-

κι ή καταχνιά, σάβανο νεκρών δροσοπετάλων.


Απόκαμα και τις φτερούγες σου έπόθησα,

μα ο θρήνος, μ' αποκρίνεται, των αντιλάλων.

Αθώα ψυχή στου "Αδη τις σπηλιές

είν' το κελάηδισμα σου, και σα νούφαρο στη λίμνη,


πού στέλνει δροσοδάκρυων φιλιά στην ανεμώνη,

κι είν φύλλο αύροσάλευτο

μιας φοινικιάς όπου ύμνοι

απ'Άμαδρυάδες γλυκοηχοϋν,

και τ' αηδόνι.

Ωσάν του Λίππι φλωρεντίνικη Μαντόννα σε θωρεί

κι ως Παναγιά φραουλόχειλη του Μποττιτσέλλι-

μα, όπως φεγγαραχτίδα μέσα στο νερό,

γλιστράς και χάνεσαι

απ’ τη ματιά πού δε σε κλείνει, όσο κι αν θέλει!

Της άνοιξης, περίμενε, ν' ανθίσουν οι γαρδένιες

κι ευθύς στα αίθεροπόταμα φτερούγισε,

σκιές να γίνουν των μοιρών οι έγνοιες.

Σε άρμα από ρόδα πέτα

με τα φτερά τα όνειροΰφαντα,

πιες τις πνοές απ’ τ' άστρα,

στην έρμη, έλα, άητοφωλιά,

ω ξελογιάστρα!

24-1-1993

 
© 2019 Βασίλης Κουρής - Η βιογραφία και το έργο του
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.