Atitlo IX Εκτύπωση E-mail

ΑΤΙΤΛΟ IX

Όλα εντός μας ερείπια.

Ή ψυχή μου, φλασκί στραγγισμένο.

Του Ασκληπιού ή φλόγα έδυσε προτού ανατείλει.

Κι ο ίμερος, είδωλο μες σε καθρέφτη ραγισμένα

Οι εφτά σφραγίδες άνοιξαν πριν το στοχαστούμε.

Κι εσύ τί κάνεις, αδελφέ μου;

Με δίχως όνομα και την ψυχή κλεμμένη, τί κάνεις

αδερφέ μου;

"Ακόμα δεν έβγαλες το μάτι εκείνου πού το δικό σου μάτι βγάζει; "Ακόμα δεν έβγαλες το δόντι εκείνου που το δικό σου βγάζει δόντι; Κακομοίρη, δειλέ, τιποτένιε, αδερφέ μου, ακόμα δεν έστησες τις σχάρας,

τον τοκογλύφο και τον πλιατσικολόγο ψυχών για να κάψεις; "Ακόμα δεν έλκυσες κάτω από θεώρατες μπουλντόζες τον παραχαράκτην ιδεών και χαρταητών, το φονιά κι οποίον χίς πλάτες σου γυρίζει; Λεν έχουμε καιρό, αδερφέ μου. Αποκάλυψη τώρα! Ξέθαψε τις πλάκες του Μωυσή

και σύντριψε μ' αυτές τα κεφάλια του όχλου των βατράχων πού έχουν μεταμφιεστεί σ' ανθρώπους! ("Αν και ξέρω πώς ποτέ δε θα το κάνεις-συ 'σαι πλασμένος για τα λουλούδια και για τα παιδιά! Καληνύχτα, αδερφέ μου...).

 
© 2018 Βασίλης Κουρής - Η βιογραφία και το έργο του
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.