Nyxterino soneto

2.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΣΟΝΕΤΤΟ

Στο μνήμα πήγε ο ήλιος να πλαγιάσει και το δείλι, σα μενεξέδων άνθη, σαν ίσκιος από φθινοπώρου πάθη, θωπευτικό απλώθηκε στην πλάση.

Τ1 αγέρα ο βόγγος, πένθιμο γιορτάσι έστησε στα κλωνάρια και να μάθει ζητά, μην ή σελήνη θα ξανάρθει, το λύχνο της στα ουράνια να κρεμάσει.

Των άστρων τ' ασημένιο πυροφάνι, σα χάδι αδαμάντινων αχτίδων, για να στολίσει, πάλι απόψ εφάνη,

το σάβανο των άθαφτων ελπίδων-και του λυκόφωτος ή αιθέρια λύρα δροσοσταλίδων αναβλύζει μύρα.